Ja pustelnik. Autobiografia – Piotr Pustelnik, Piotr Trybalski

„Ja pustelnik. Autobiografia – Piotr Pustelnik, Piotr Trybalski” – góry jako opowieść o wyborach

Jedna książka potrafi wciągnąć jak najlepsza powieść przygodowa, a jednocześnie zostawić po sobie pytania, których nie da się łatwo odłożyć na półkę. „Ja pustelnik. Autobiografia – Piotr Pustelnik, Piotr Trybalski” jest właśnie taka: pełna zwrotów akcji, nieoczekiwanych wydarzeń i momentów, w których stawką przestaje być tylko cel wyprawy, a zaczyna być życie. Autor prowadzi czytelnika przez drogę na najwyższe szczyty świata, ale nie robi tego w trybie suchego raportu. To historia o pasji, cenie, strachu i partnerstwie w najtrudniejszych warunkach.

Zanim Piotr Pustelnik stał się jednym z najbardziej szanowanych himalaistów, nie miał „gwarancji sukcesu”. W dzieciństwie zmagał się z poważną chorobą serca, a w jego otoczeniu był też nadopiekuńczy dom. Mimo to góry rodziły się w nim powoli – jak przekonanie, że te najwyższe wysokości są jego prawdziwym przeznaczeniem. Co ważne, nie wszystko układało się gładko: pierwszego kursu skałkowego nie ukończył, a mimo to wciąż wracał myślami do tego, co czeka na wysokości, której nie da się „oswoić” w teorii.

W tej autobiografii szczególnie uderza szczerość. Pustelnik opowiada nie tylko o triumfach, ale też o tym, co musiał poświęcić, i o tym, jak wygląda życie na granicy życia i śmierci. Nawet radość i świętowanie nie są tu lukrem – są przeżywane w kontekście ryzyka, które towarzyszy każdemu kolejnemu krokowi. I właśnie dlatego „Ja pustelnik. Autobiografia – Piotr Pustelnik, Piotr Trybalski” brzmi jak relacja kogoś, kto wie, że góry nie wybaczają złudzeń.

Droga przez czternaście ośmiotysięczników i dwadzieścia lat konsekwencji

Punktem zapalnym tej historii jest pierwszy zdobyty ośmiotysięcznik: Gaszerbrum II, który Piotr Pustelnik osiągnął w 1990 roku, mając 39 lat. Od tego momentu rozpoczęła się droga, która trwała 20 lat – prowadząc do zdobycia Korony Himalajów i Karakorum. To nie jest opowieść o jednym sezonie, jednym wyjeździe i jednym „dobrym dniu”. To konsekwencja rozpisana na lata, w których plan bywał przerywany przez los, a przygotowanie nie zawsze gwarantowało wynik.

W książce pojawia się też perspektywa czasu: wspinanie nie jest tu tylko serią osiągnięć, lecz procesem. Autor pokazuje, jak wygląda dojrzewanie w sporcie wysokogórskim – od marzeń, przez naukę, błędy i strach, aż po moment, w którym człowiek staje na szczycie i rozumie, jak bardzo cena bywa osobista. Dla jednych to będzie fascynująca kronika wypraw, dla innych – poruszająca opowieść o tym, że determinacja nie zdejmuje z człowieka ciężaru wyborów.

Co istotne, w historii Pustelnika obecne są nazwiska, które w himalaizmie znaczą więcej niż tylko „tło”. Wspinał się z Wandą Rutkiewicz, Krzysztofem Wielickim, Ryszardem Pawłowskim i Piotrem Morawskim, a obok nich pojawia się plejada innych wybitnych zdobywców. To buduje obraz środowiska, w którym partnerstwo jest nie sloganem, lecz warunkiem przetrwania.

Przypadek, (panicznym) strach i partnerstwo – co pcha na najwyższe szczyty

W „Ja pustelnik. Autobiografia – Piotr Pustelnik, Piotr Trybalski” wraca pytanie, które jest jednocześnie proste i trudne: dlaczego ludzie chodzą po górach? Autor nie daje łatwej odpowiedzi, bo sam twierdzi, że wytłumaczyć to można co najwyżej częściowo. Ta książka jest próbą odszukania sensu – sensu, który bywa w ruchu, w relacjach i w momentach, gdy człowiek uświadamia sobie, że nie wszystko da się zaplanować.

W przytoczonych słowach Piotra Pustelnika pojawia się klucz do tej opowieści: „Przypadek, (Paniczny) Strach i Partnerstwo”. Te trzy elementy pokazują, że góry to nie tylko sport i ambicja. To także chaos, który trzeba ogarnąć, kiedy przychodzi realny lęk – zwierzęcy, paniczny – oraz to, że w ekstremie liczy się zaufanie do człowieka obok. Strach jest tu obecny, ale nie jako przeszkoda do wymazania. Jest częścią drogi, a autor nie udaje, że go nie ma.

W książce jest też miejsce na smutek po stracie kolejnych przyjaciół i partnerów od liny. To szczególnie ważne, bo pokazuje, że sukces nie kasuje ryzyka. Właśnie dlatego opowieść ma w sobie dramatyczny ciężar: w ekstremalnych warunkach ujawniają się jasne i ciemne strony ludzkiej natury – czasem w sposób, który trudno pogodzić w codziennym życiu.

Od himalajskiej drogi po nowy etap: prezes PZA i marzenie o biegunie

Piotr Pustelnik nie jest postacią „jednowymiarową”. Książka przybliża jego sylwetkę także poza sceną wypraw. Autor mieszka w Łodzi, jest doktorem nauk technicznych i od maja 2016 roku pełni funkcję prezesa Polskiego Związku Alpinizmu. To pokazuje, że jego historia ma ciąg dalszy – nie kończy się na zdobytych szczytach.

Na „himalajskiej emeryturze” zaczyna się nowy rozdział. Pustelnik pragnie zostać polarnikiem i zamierza zdobyć biegun południowy nową polską drogą. W kontekście autobiografii to brzmi jak naturalna konsekwencja: jeśli ktoś przez dwadzieścia lat budował drogę do Korony Himalajów i Karakorum, to trudno oczekiwać, że zatrzyma się na jednym rozdziale przygody.

Warto też zwrócić uwagę na rolę współautora. Opowieści himalaisty wysłuchał Piotr Trybalski – dziennikarz i fotograf, autor książek oraz licznych publikacji prasowych. Trybalski jest zdobywcą nagrody Travel Photographer of the Year i relacjonował wyprawy Pustelnika w portalu Onet.pl. Dzięki temu książka ma nie tylko narrację, ale i reportażowy rytm – wyczucie emocji i obrazowość.

Dla kogo jest ta autobiografia i dlaczego warto po nią sięgnąć?

Jeśli lubisz biografie, pamiętniki i wywiady, to „Ja pustelnik. Autobiografia – Piotr Pustelnik, Piotr Trybalski” wpisuje się w ten nurt w sposób szczególny: jest osobista, a jednocześnie oparta na konkretnych wyprawach i realnych zdarzeniach. To lektura dla tych, którzy chcą nie tylko poznać fakty, ale też zrozumieć motywacje – zarówno te świadome, jak i te ukryte głęboko pod powierzchnią.

To także książka dla czytelników, którzy interesują się historiami o przyjaźni i partnerstwie w warunkach skrajnych. W ekstremie relacje mają ciężar, którego nie da się udawać. Autor pokazuje, że w górach liczy się człowiek: jego umiejętności, odwaga, odpowiedzialność, ale też to, jak zachowuje się w kryzysie.

„Ja pustelnik” jest wreszcie dla tych, którzy szukają opowieści o cenie marzeń. Bo choć wspinaczka bywa kojarzona z wolnością i pięknem, tu wyraźnie widać, że za najwyższe szczyty płaci się nie tylko wysiłkiem. Płaci się także emocjami, relacjami i momentami, których nigdy nie da się cofnąć.

Jeśli szukasz lektury, która nie udaje, że góry są tylko romantyczną scenerią, tylko opisuje je jak prawdziwe doświadczenie – z przypadkiem, strachem i partnerstwem – ta autobiografia będzie strzałem w punkt. Wciąga tempem, a jednocześnie zostawia w czytelniku emocjonalny ślad. W końcu to opowieść człowieka, który przez lata walczył o to, co dla niego najważniejsze, i który teraz przenosi tę samą energię w stronę bieguna.